گویا از داستان غفلت کردم. این هم از ایرادهای فراموشکارانه یک راوی است که روایت کردن را خوب نمی داند. کار تازه پری قسمتی از یک مقاله است درباره رازهای شاد زیستن. بی شک پری توجه چندانی به خواندنش نمی کند. پیشتر هم همینطور بود. هرچه این مراد بیچاره تلاش می کرد تا بلکه پری نیم نگاهی به کتاب های روانشناسی و خودشناسی داشته باشد بی فایده بود. پری تنها یک جواب همیشگی داشت: «من به اندازه کافی شاد هستم، بیشتر از این تبدیل به یک دیوانه میشم. همینطوریش همه حالشون از خنده های زیاد من بهم می خوره». مراد می دانست خندیدن و حتی قهقهه زدن نشانه شادی واقعی نیست. تمام تلاشش را کرد تا کمی آرامش به پری هدیه بدهد اما هیچ سودی برایش نداشت.

پری مکث کوتاهی کرد. اول دست و پایش را گم کرد. مثل اینکه دخترک نوجوانی است که برای نخستین بار پسرکی به او حرفی زده و باعث شده در درونش متوجه شود، کم کم اندامش شکل گرفته و زنانه شده است. ولی زود به خودش آمد و از آنجایی که همیشه پاسخی آماده دارد گفت: «شما که هروقت دلتون بخواد منو میبینید» و قبل از اینکه جوان سبیل کلکی حرف دیگری بزند از کنار او گذشت و خود را به تاکسی رساند. آنروز چهره و کلام جوان سبیل کلکی نه تنها ذهن پری بلکه تمام ذهن مرا هم گرفته بود. احساس می کردم دوباره کسی سر راه پری قرار گرفته است. کسی که می توانست سرنوشت پری را تا حد زیادی تغییر دهد. پری سکوت کرده و در خانه نشسته بود. هیچ کاری انجام نمی داد وتلویزیون هم نگاه نمی کرد. حداقل بلند بلند هم فکر نمی کرد تا بدانم در پس این همه سکوت چه می گذرد.

وارد دفتر شد. بی درنگ کار نیمه تمامی را که خانه برده بود به همراه سی دی حروف چینی شده را روی میز آقای رضایی گذاشت و پشت میزش نشست و کامپیوترش را روشن کرد. بازهم فکر پسرک ناشناس در ذهنش نقش بست. این روزها فکر آزاردهنده پسرک رهایش نمی کرد. احساس کرد چیزی او را به پسرک پیوند می دهد. یکجور نیاز...، لحظه ای در ذهنش سکوت حاکم شد. ترسید، شاید هم از اینکه اینگونه اندیشه ای در ذهنش چرخ خورده تعجب کرده است. آخر پری هرگز در این گونه موارد احساس ضعف و ناتوانی نکرده بود. دلش هورری ریخت. اگر پسرک با دیگری رفته باشد؟؟؟ به خودش گفت« احمق نشو پری. رفته که رفته، بهتر، به تو چه»

این تلخ ترین خاطره ای بود که ذهن پری را آزار می داد. شبی از شبهای پاییز که تازه از مراد جدا شده بود، تنها در خیابان قدم می زد تا بلکه خستگی این جدایی را دور بریزد. نزدیک خانه که رسید روی یک نیمکت نشست. دختری جوان با یک مانتوی آبی و تمیز و آرایشی با وقار روی نیمکت کنار پری خود را جا داد. پری کمی تعجب کرد از اینکه این وقت شب دخترکی را کنار خود تنها در خیابان دیده بود.

دخترک چشمهای درشت و میشی رنگی داشت. لبهایش گوشتالود و هوس انگیز بودند تا اندازه ای هوسناک که پری هم، نگاهی روی آنها انداخت و نگاهش تاسینه های فربه و درشت دخترک خوش اندام سر خورد.

: این وقت شب، یک دختر جوان و زیبا مثل تو... اینجا چیکار می کنی؟

-سلام. اسم من مریمه. اهل اینجاها نیستم. اما این وقت شب؟ اینجا؟ ببخشید مگه اینجا پاتوق اختصاصیی چیزی هست؟

: نه منظورم این نبود عزیزم. خانواده ات نمی گن این موقع شب کجایی؟ مثل اینکه راهت هم دوره؟

ناگهان پری به سرعت کامپیوترش را خاموش کرد. خواست شام بخورد، کمی احساس ضعف می کرد اما خسته تراز آن بود چیزی بپزد و بخورد. یکراست به اتاقش رفت و روی تختش دراز کشید. از زمان مرگ خانواده اش تا جدایی اش از مراد به هیچ یک از وسایل خانه دست نزده بود. حتی خاک روی وسایل را هم نگرفته بود. پس از جدایی اش به خانه پدری اش بازگشت. فقط اتاق نشیمن و پذیرایی و اتاق خواب دوران تجرد خودش را قابل استفاده کرد. هرگز فکر نکرد توانش را داشته باشد و در خانه تغییراتی اساسی به وجود آورد. گویا به همین دلیل هم هست دلش نمی آید این خانه رابفروشد و دل بکند از این محله ای که سخت ترین لحظات را در آن تجربه می کند.

به پایین کوچه نگاهی انداخت. سکوت و تاریکی درهم آمیخته اند. دو جوان سر کوچه در سایه روشنی که دیده نمی شوند یک سیگار را با هم دود می کنند. "نکند دزد باشند و برایم نقشه ای داشته باشند". ترسید. سرش رو تو کشید و پنجره را بست. "بازم خوبه که طبقه دومم". رفت در ورودی راقفل کند که دید قبلا قفلش کرده است. زیر لب زمزمه کرد:« هی مراد این تنهایی هم از تو دارم. ببین چیکارم کردی؟ پاک منزوی و بی حوصله شدم».

پشت میزش نشست تا شروع به کار کند. کمی احساس گرسنگی دارد. اما حوصله غذا خوردن ندارد. اگر مادرش بود حتما می گفت:«بیچاره بچه ام پوست و استخون شده» بعد هم لقمه ای می پیچید و به زور هم که بود در گلوی پری فرو می برد تا مبادا از گرسنگی بمیرد.

نقطه سرخط:«در دنیایی بی پایان آواره ام. نمی دانم چه چیزی درست یا اشتباه است. نمی دانم من او را ترک کرده ام یا او از من دل بریده است. چه توفیری دارد. مساله اینجاست که راه را از چاه گم کرده ام. راهنمایی باید جست. نمی دانم در پی قافیه و شعر باشم یا متن؟

مسیح روی سخن با چه کسی داشت؟ پدرش کیست؟ من کیستم؟ خداوند کیست؟ چرا همه پیامبران از هر رنگ و هر نژاد آمدند و همه گفتند خدا یکی ست؟ وخواجه عبدالله انصاری می گوید:"بنده آنی که در بند آنی"

   به راستی که خداوند یکی است و انسان یکی است و هستی یکی است. نمی دانم این سرگردانی از من است که به جانم افتاده یا از تب وتاب منزل مقصود. لیکن خوب می دانم که هرچه هست در درون من است و هرآنچه بیرون از من است یا روزی در درونم بوده و یا خواهد بود.»

بار دیگر زنگ تلفن باعث شد پری دست از کار بکشد. احساس کرد در دنیایی مجازی گم شده بود. سردرگم گوشی تلفن را برداشت. نمی خواست جواب بدهد اما کنترل افکارش دست خودش نبود:« بفرمایید؟»

-          سلام پری جون ببخش مزاحمت شدم، حالت خوبه عزیزم؟ چند روز بود خبری ازت نبود گفتم یه زنگ بزنم حالت را بپرسم.

پری آهی کشید، ساعت کاری امروزش هم در حال تمام شدن بود. خوب بود که کارش تمام می شد اما برگشتن به آن خانه برایش عذابی بود. شاید که به زودی تصمیمش را جدی کند و خانه اش را بفروشد وآن محله و حتی شاید شهر شوم را برای همیشه ترک کند. تابستان در راه بود و روزها بلندتر می شدند. نمی دانست مراد در چه حالی است. برایش مهم هم نبود، اما کنجکاوی زنانه اش آسایشش را سلب کرده بود. همه تلاشش را می کرد تا به شکل نا محسوسی از مراد خبری بگیرد و کسی هم متوجه انگیزه اش نشود، البته در سرکوب این میل به دانستنش هم تلاش زیادی می کرد. آخر آنها جدا شده بودند و دیدار یا حتی خبر گرفتنشان از یکدیگر بی معنی می نمود.

نشسته بود کنار پنجره. انگار انتظارش را می کشید. ولی من می دانستم که او هرگز دلش نمی خواهد بازهم سرو کله مراد پیدا شود. شایدم می خواست با پشت کردن به دیوارهای خالی خانه اشک هایش را ازخودش هم پنهان کند. نمی دانست الان باید به چه فکر کند؟ عمری که پای مراد ابله گذرانده بود یا آینده نامعلومی که پیش رویش بود. شست دست چپش را به انگشت حلقه خالی از حلقه اش مالید. بی شک قند در دلش آب شد که اشک هایش را خشکاند. احساس آزادی تمام وجودش را گرفت. بالاخره خطبه طلاق جاری شده بود و او با تمام حرف و حدیثهای در و همسایه درباره یک زن بیوه جوان وآن نگاه های سنگین و خفت بارشان احساس شادی و غرور می کرد.

این داستان را با تمام احساسم و برنامه ریزی و ایدئولوژیم نوشتم. هدیه واسه کسی که واسم خیلی عزیزه...

امیدوارم خوشتون بیاد